Wednesday, December 22, 2010

Kρυφοκοιτάζω....







μέσα από διάφανα πέταλα την ατέλειωτη συνουσία των λέξεων..
καθώς στροβιλίζεται το άσπρο σύμφωνο σε ηδονικό χορό με τα γκρί φωνήεντα.. και μια τελεία.




Εσύ.




Saturday, December 18, 2010

I got nothing for you to gain









Πάλι θωρείς ανίκητος τις νικημένες της αισθήσεις. Σκύβεις πάνω της και μέσα της πετώντας της κατάμουτρα όλη σου την αυνανισμένη αγάπη, αγάπη ανικανοποίητη. Για δες την, την χαϊδεύει την αγάπη σου, ρυθμικά, μα δεν ολοκληρώνει. Ρίχνει στο στρώμα σου, το επιμελώς στρωμένο, μια αίσθηση.. (Μπαμ), δύο αισθήσεις.. (Μπαμ), τρείς αισθήσεις.. (Μπαμ), ήχοι εκωφαντικοί. Ρίχνει και ένα κορμί (εκείνη), ηττημένο κορμί, αθόρυβα. Καταβρόχθισες εχθές όλες της τις αισθήσεις, νικημένες πια αισθήσεις. Χτυπώντας δυνατά πάνω της όλες τις παρεξηγημένες σου λέξεις, αδειάζεις μέσα της όλη σου την αγάπη και ασελεγείς πάνω της με μανία λες και είναι το παρελθόν σου το ανεκπλήρωτο. Πάλι της γάμησες την ψυχή και φύτεψες μέσα της όλα σου τα ερωτηματικά μήπως και φυτρώσουν απαντήσεις. Την ξ(έχασες) μέσα σ'εκείνο το δωμάτιο ξενοδοχείου και έκλεισες σιγά την πόρτα νομίζοντας πως οι ενοχές σου δεν θα σ'ακούσουν να φεύγεις. Πάντα δεν έφευγες να γλιτώσεις; να ξεφύγεις; Όμως οι ενοχές σου την ξύπνησαν, έκαναν θορύβους, χτύπησαν δυνατά τα ντουλάπια που άφησες μέσα τα ρούχα σου, και εκείνη έτρεξε στην πόρτα. Σε έπιασε απ'τον γιακά και σου άστραψε στο μάγουλο την πιο δυνατή της λέξη: "Γιατί;". Τα μάτια της καρφωμένα στο στόμα σου παρατηρούν την απάντηση να στροβιλίζεται γύρω από την γλώσσα σου και πεισματικά να απαρνιέται την έξοδο. Τα δάχτυλά της σκαρφαλώνοντας προς το κλειστό σου βλέφαρο, ψιλαφίζουν την ίριδα του ματιού σου και μεταμορφώνονται σε γοργόνες που καταδύονται σε εκείνο το μοναδικό υγρό στοιχείο. Εκείνο που ξαποσταίνει στο αριστερό σου μάγουλο. Και εκείνη το πίνει, αυτό το μικρό κρυσταλλένιο μπουκαλάκι, το γεμισμένο μυστικά. Στο δρόμο για το στομάχι, σπάει στον οισοφάγο και τα μυστικά αρχίζουν ένα τρελό χορό μέσα της γαργαλώντας όλη της την ύπαρξη. Τώρα πια ξέρει. Τι κι αν εσύ δεν ήθελες ποτέ να μάθει;

Τι κι αν περπατάς ψιθυριστά όλη σου τη ζωή.. εκείνη σε άκουσε.

Άουτς..







Friday, December 17, 2010

Σαν καταρράκτης να ξοδευτώ..











Μόνη λέξη (εγώ)
Έψαχνε άλλη τρισύλλαβη λέξη(ε σέ να)

(14+1 counting down..)


Στο άκουσμα της μελοποιημένης ποίησης του Μιχάλη Γκανά..
κλαίω..






Wednesday, December 15, 2010

Θυμάμαι κάποτε..

..εκείνο το συναίσθημα το παιδικό, το παλιό. Θυμάστε όταν την επόμενη μέρα θα πηγαίναμε εκδρομή με το σχολείο, για παράδειγμα; Από το overdose ευτυχίας δεν μπορούσα να κλείσω μάτι! Καθόμουν, που λέτε, σήμερα στο μπαλκονάκι μου και πίνοντας τον εξαιρετικό καφέ που έφτιαξα, αγναντεύοντας το γκρίζο της σημερινής μέρας, μου ήρθε στην καρδιά αυτό το συναίσθημα. Αυτό της πεταλούδας που χορεύει στο στομάχι σου όταν κάτι εκπληκτικό πρόκειται να συμβεί. Θυμάμαι όταν κάποια Σαββατοκύριακα πηγαίναμε με τους γονείς μου βόλτα και πάντα μα πάντα! σταματούσαμε στο φούρνο του Γεωργιάδη στη Βάρκιζα και μου έπαιρναν πιροσκί λουκάνικο! Ε τι να πω! Βασιλικό γεύμα! Αλήθεια, ακόμα το θυμάμαι! Μου έχει λείψει, ρε γαμώτο, αυτό το συναίσθημα.. Θέλω πεταλούδες να χορέψουν στο στομάχι μου! Να έχω κάτι να περιμένω, κάτι που να με ρίξει νοκ αουτ από το προαναφερθέν overdose! Δεν θέλω να είμαι αχάριστη κόλας, έχω πράγματα να περιμένω, αλλά δεν ξέρω που στα κομμάτια να βρω αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Ίσως μου φταίει που μεγάλωσα και μου λείπει να είμαι λιγάκι παιδί.. δεν ξέρω. Δε θέλω να οργανώνω τα πάντα πια στη ζωή μου, δε θέλω να προγραμματίζομαι σαν ρομποτάκι στις πράξεις μου, στα λόγια μου, δε θέλω να ξέρω τι θα ακούσω στο τηλέφωνο, δε θέλω να ξέρουν τι θα ακούσουν από μένα στο τηλέφωνο, δε θέλω να σηκωθώ στις εφτά, να γυρίσω στις πέντε, να φάω, να κάνω μπάνιο, να κοιμηθώ και φτού κι απ'την αρχή. Θέλω λίγο αυθορμητισμό! Θέλω λίγο κάτι διαφορετικό! Τι; Ιδέα δεν έχω, μα το θέλω, το θέλω το θέλω!

ΟΥΦ! ωραία, αρκετά παιδί ήμουν για σήμερα..!







Εσύ να κάτσεις εκεί..




Tuesday, December 14, 2010

Εντός.








video



Για σένα μεταμορφώνω τις στιγμές σε διάρκειες.









Για τον Σωτήρη,
τον άντρα μου και τις 570 ημέρες και 31 λεπτά αγάπης.




Sunday, December 12, 2010

Saturday, December 11, 2010

Άσπρο.















Γιατί όταν μου κρατάς το χέρι δεν κ ρ υ ώ ν ω













Tuesday, December 7, 2010

Είναι πλανόδιες οι λέξεις αγάπη μου..






























..ρακένδυτες και ζητιάνες.
Σαν αυτές που θέλω να ακούσω και όχι αυτές που μου λένε.


Θέλω να με τρυπάνε τα μάτια αυτά το πρωί, θέλω να με γδύνουν αυτά τα χέρια το πρωί, θέλω να μην κλείνει η πόρτα του μπάνιου, θέλω να ανοίγει η κουρτίνα, θέλω να ψιλαφίζω μυστικά και αυτά να γαργαλιούνται και να μου μιλάνε, θέλω να μπεί το παρελθόν σε χάρτινο καραβάκι και να μην λιώσει, αλλά να ταξιδέψει μακριά προς τα πίσω, θέλω να θυμούνται τι τους είπα χθές, θέλω να μιλάω χωρίς λόγια, θέλω να λύνω τα προβλήματά μου τη νύχτα, θέλω να λύνω τα προβλήματά μου νηστική, θέλω να λύνω τα προβλήματά μου κουρασμένη, θέλω να είναι Εκείνος ΟΛΟΙ οι άντρες μου και όχι ένας από αυτούς, θέλω να με πάρει στο κρεββάτι με τα ψίχουλα ΠΡΙΝ τα καθαρίσει, θέλω να με αφήσει να χαϊδέψω τον ιδρώτα, θέλω να μπορεί.. θέλω να μπορεί..



Δε θέλω να με καταλαβαίνουν. Δε θέλω να με καταλαβαίνουν. Δε θέλω να με καταλαβαίνουν. Κατάλαβες γαμώ την πουτάνα μου;

(πόσο σ'αγαπάω το κατάλαβες άραγε;)


















Thursday, December 2, 2010

Μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη..





















Και ξυπνάς εκείνη την καταραμένη μέρα, τη μέρα τη βαριά και την ασήκωτη, όπου όλα είναι κάπως. Εκείνες τις μέρες, ξέρεις, που δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σου, που φοράς ότι βρείς μπροστά σου, που ο τύπος στο λεωφορείο βρωμάει και κοντεύεις να σκάσεις, και ο άλλος τύπος δεν έχει πλύνει τις μασχάλες του και βρωμάει επίσης, οι μέρες εκείνες που η ιδανική σκηνή θα ήταν να είχες γκόμενο το σαουδάραβα από το Abu Dhabi και έτσι γιατί γουστάρεις θα κάτσεις σπίτι σήμερα ή μάλλον, συγχωρέστε με, στο παλάτι (τι σκατά σαουδάραβας είναι χωρίς παλάτι) και θα σου κάνουν αέρα τέσσερις μελαμψοί.
Έχεις νιώσει ποτέ ρε γαμώτο να μην μπορεί να σου μπεί ανάσα;... μα ούτε και να σου βγει. Και πως να βγει θα μου πεις αφού δεν μπήκε ποτέ εκ των προτέρων η ρημάδα.

Και σήμερα, που λες, στο λεωφορείο στεκόμουν δίπλα σε έναν τύπο με ένα κινητό στο αυτί και τον άκουγα σε ολόκληρη την διαδρομή από Συγγρού-Φιξ μέχρι Π. Φάληρο να θάβει όλους τους συναδέλφους του σε έναν άλλο "καλό" συνάδελφο και δεν έφτανε αυτό, έφτυνε κιόλας. Κουρασμένη από την υπέρ-ΟΧΙ μέρα μου, κολλημένη σαν σαρδέλλα στο γλίτσα της διπλανής πόρτας ενώ παράλληλα αρνούμαι με πείσμα να ανασάνω την μπόχα όλων των προαναφερθέντων άπλυτων του λεωφορείου, παίρνω την ηρωική απόφαση με το λιγοστό εγκέφαλο σε λειτουργία - βλέπε ανεπαρκή οξυγόνωση λίγο παραπίσω - να σκεφτώ αισιόδοξα. Να σκεφτώ κάτι όμορφο. Δεν μου πήρε πολύ, ανοίγω την τσάντα μου (με μεγάλη δυσκολία) - βλέπε ανεπαρκή χώρο λίγο περισσότερο παραπίσω - αρπάζω το κινητό και κλίκ - κλίκ - κλίκ " Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει πιθανόν το τηλέφωνό του απενεργοποιημένο"................... και Ω! του θαύματος δεν με πειράζει..

Τουλάχιστον Εκείνος ανασαίνει, σκέφτηκα.
(αλήθεια. δεν με πειράζει)
Δεν με πειράζει γιατί μέσα σε όλη αυτή την απαίσια μέρα κατάφερα να σκεφτώ κάτι όμορφο. Και επίσης κατάφερα να είμαι τόσο μα τόσο ειλικρινής. Νιώθω τόσο ελαφριά και ξεφούσκωτη.. όσο κι αν τη σιχαίνομαι αυτή την λέξη (για προσωπικούς λόγους που θα εξηγήσω -ίσως- κάποια άλλη μέρα.

Μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη.. όλο ταπετσαρία είναι οι "τοίχοι" μου.. αν ξύσεις με τα νύχια κάτι θα βρεις, κι ας ματώνει κάπου - κάπου.


Ε Λ Α



Ο τίτλος δανεισμένος από την αγαπημένη Ελεονώρα.















Η μάγισσα...
CURRENT MOON

Ο Έρωτας..

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός,
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.


~Κική Δημουλά

Hχολαγνείες

Κερνάω και καφέ...

Σας ευχαριστώ...