Saturday, January 30, 2010

Σελήνη..




Ά
σε με να τυλίξω τα πέπλα μου γύρω απ'τη σελήνη σου...




Το άλλοθι...

Οι λέξεις αναπηδούν,
χορεύουν,
απο σελίδα σε σελίδα,
από λυγμό σε λυγμό,

και χαϊδεύουν το συναίσθημα χωρίς καν να το αγγίξουν...

Tuesday, January 19, 2010

Ονειρο - πόλος


παιδί ονειροπόλο ήμουν, πάντα.
απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έτσι τα'χα τα όνειρα, εύκολα, σαν χνούδια πάνω στα ρούχα μου, ολόγυρά μου.
και μου'λεγαν τότε όλοι, "βάλτα στην άκρη" δεν είναι παρά μόνο όνειρα."Τινάξου" μου'λεγαν.
εγώ όμως ποτέ δεν άκουγα, ποτέ.
παιδί πεισματάρικο ήμουν, πάντα.
Όμως με τα χρόνια, σχεδόν με έπεισαν πως τα όνειρα μένουν πάντα όνειρα. μόνο όνειρα. και μέσα μου ρίζωσαν καλά οι ρίζες της αμφιβολίας και του φόβου.

ήταν τότε που εκείνος μου'λεγε, "μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά,είμαι εγώ εδώ και θα τον διώξω το φόβο" και ήθελα τόσο να του πώ: "μα.. εσένα φοβάμαι.. ή τέλος πάντων όλα αυτά που θα πάθω από σένα" Κάπως έτσι δεν πάει? Boy meets girl then boy hurts girl.. κλπ κλπ.

χρόνια κοιμόμουν μέχρι να βρώ το ιδανικό όνειρο.
και όταν ξύπνησα το βρήκα πλάι μου. Ιδανικό? δεν ξέρω, ίσως.
μα όταν κοιμάμαι πλάι του, είμαι πάντα ακουμπισμένη στο μάγουλο που φίλησε τελευταίο, έτσι για να το φυλακίζω το φιλί, να το κρατώ σφιχτά απο κάτω μη μου φύγει.
και όταν κοιμάμαι πάνω του, κρυφακούω αυτά που ψιθυρίζει η καρδιά του στην δική μου και δεν διακόπτω αυτό το μονόλογο, από ευλάβεια.

δεν ξέρω πως είναι να αγαπάς, έχω μείνει μετεξεταστέα πολλές φορές.. αλλά μ'αρέσει όπως μ'αγαπάει εκείνος.
υπομονετικά.
ναι, κάπως έτσι.. πολύ υπομονετικά.
και σπάταλα.
ναι ναι, πολύ σπάταλα.

μάλλον δε μεγάλωσα ακόμα.
παιδί ονειροπόλο ήμουν, πάντα.
κι ακόμα είμαι, ...

Friday, January 15, 2010

Μ' ένα μικρούλι αχ..

είναι που μ'αρέσει να ζωγραφίζω χάδια στο κάδρο του κορμιού σου..

πολύ..


Tuesday, January 5, 2010

Περι - {Πλάνη} - ση

είναι αγεωγράφητος ο έρωτας, αγάπη μου
και λάθος χάρτη μου' δωσε
τα χείλη μου το σώμα σου δε βρίσκουν


μάλλον.. αλλού γεννήθηκες..

(Κ.Α 27.07.2009)




Monday, January 4, 2010

Eνθύμια


κι όταν μετράς
φιλί - φιλί το σώμα μου
και
χάδι - χάδι το λαιμό μου
μη λησμονήσεις
να
αφήσεις κάνα δυο..

λέξεις.
μυρωδιές.
αφές.

ενθύμια στην επιδερμίδα μου..

Έτσι,

για να'χω κάτι
ν'αγαπώ
δικό σου

όταν

λείπεις..

Sunday, January 3, 2010

ανα + Ζητώ



ανα + Ζητώ:

σωσίβιο.. είναι βλέπεις επικίνδυνο να κολυμπάς στις θάλασσες του άδειου με αποσκευές το τίποτα..

"Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου"




"Όταν χορεύει η καρδιά στα περασμένα δεν είναι πάντοτε ευτυχισμένη.
Η νοσταλγία αρχίζει και πονάει πιο ενοχλητικά απ’ όσο μπορείς να αντέξεις.
Η απογοήτευση κι η θλίψη επιστρέφουν επικίνδυνα, έτοιμες να παλέψουν με την ισορροπία του μυαλού σου.
Που έτσι κι αλλιώς δεν στέκει πάντα καλά στη θέση του.
Κουράζεσαι να θυμάσαι κάποτε.

Είναι τότε που παρατιέσαι και σκέφτεσαι ότι...
θα ‘τανε καλύτερα ένα αξιοπρεπές τέλος,
παρά η μόνιμη αναμονή του τίποτα
."


Γιάννης Φιλιππίδης

Παραμύθι...

Μια φορά κι έναν (καλό) καιρό ήταν ένα μικρό νησί που κάθε ξημέρωμα αναδυόταν σε διαφορετική θάλασσα...

..και κάθε ξημέρωμα ο ήλιος ανέτειλε με άλλο χρώμα.. βλέπεις, άλλαζε φορεσιά κι αυτός όπως και η νεράιδα που κατοικούσε στο νησί...

...και ένα σμήνος γλαροι, φίλοι πιστοί του μικρού νησιου και της νεράιδας-γοργόνας, αυτοί με τις γαλάζιες άκρες των φτερών τους, πετούσαν τις νύχτες και αναπαυόντουσαν στο μικρό νησί τις ήσυχες μέρες του μεσοκαλόκαιρου, λέγοντας ιστορίες από μέρη μακρινά, εκεί όπου...

..οι μέρες χαμογελούν και οι άνθρωποι ξέρουν να λένε ακόμα "Καλημέρες".. εκεί όπου οι νύχτες δεν είναι σκιές μα φιλόξενες οικοδέσποινες ονείρων...

...εκεί όπου ο πόνος είναι μόνο μια λέξη σε παλιά σκονισμένα λεξικά και η Αγάπη και η Αλήθεια γράφονται μόνο με κεφαλαίο Α και προφέρονται με σεβασμό...

..εκεί όπου όταν Εκείνος γελά, Εκείνη μπορεί να μυρίσει το αγιόκλημα και το γιασεμί στον αέρα...

... και η γεμάτη μυρωδιές από ταξίδια εξωτικά αύρα ξελογιάζει με γλυκόλογα και χάδια τα βότσαλα στην παραλία...

..εκεί στην ίδια παραλία που η νεράιδα-γοργόνα στέλνει φιλιά-καληνύχτες με αγγελιοφόρους τα κύματα, το φεγγάρι και τα σύννεφα..

-Καληνύχτα, είπε σιγανά ο αγαπημένος της γλάρος, εκείνος με το ένα γκρίζο φτερό ανάμεσα στα λευκά αδέρφια του. Μα η νεράιδα χαμογελούσε ήδη στα μεσοπέλαγα όνειρά της...
Σηκώθηκε στον αέρα χωρίς να χτυπά δυνατά τα φτερά του, τον ύπνο της μην ταράξει... Όρισε τον εαυτό του περιπολάρχη, φύλακα άγγελό της... όσο η νύχτα σκέπαζε το μυστικό νησί.
Καληνύχτα...








Ψίθυροι...


ψίθυροι ακουμπισμένοι στα σεντόνια.. μυρτιά και νυχτολούλουδο μυρίζουν..

καληνύχτα..

Άρνηση..


μύρισε άρνηση κι απόψε..
στο σταυροδρόμι που στέκομαι και περιμένω
μονάχα κόκκινο φανάρι ανάβει..

H αλήθεια..


..η σιωπή σου, όσο κι αν προσπάθησε, δεν έκρυψε ποτέ της την αλήθεια...

την έντυσε με μετάξι... μα δεν την έκρυψε...

Φέγγιζε, βλέπεις, μέσα απ'τις χαραμάδες των ματιών σου...

Ζηλεύει η νύχτα..

τη μορφή σου είδε πίσω απ'των βλεφαρίδων μου τα στόρια.....
και ζήλεψε..
γιατί τα μάτια μου δεν έχουν μάθει να μοιράζονται..



Όνειρα πουλώ..


ταξίδια αναπνέω
και όνειρα πουλώ..

κουβάρι όπως είμαι τις νύχτες
στη χούφτα εκείνου του άστεγου
θα τα ακουμπήσω..

μήπως και με συμπονέσει

μήπως και μου τα ανταλλάξει
με δυο στιγμές ευτυχίας..



Το φεγγάρι..


κοίταξα το φεγγάρι
και ψιθύρισα..
"η μορφή σου Φως ανασαίνει"
και δάκρυσε το φεγγάρι:
"το δρόμο τότε θα έχασα..αιώνες πολλούς τριγυρίζω στα σκοτάδια..."

Aνα - {πνέω}

"ανα - {πνέω}
καθαρό αέρα
και συλλαβίζω αυθάδικες
Κυριακάτικες καλημέρες.."


Saturday, January 2, 2010

Ο Πυρετός...


κι όταν στου πυρετού το παραλήρημα
μιλάς με φαντάσματα
μη ξεχάσεις να τους πείς
πως έχεις εμένα..
προστασία στο προσκεφάλι σου

κι όταν τα ρίγη σε διαπερνούν

-ρίγος μου εσύ-

μην ξεχνάς
πως τον ιδρώτα στο μέτωπό σου
μόνο εγώ τον χαϊδεύω

μην ξεχάσεις να τους πεις
ξανά
και ξανά


πως έχεις εμένα..

-Ονειρολόγιο-


Είσαι ποιητής
του είπα..

Χαμογέλασε ο ουρανός σαν με άκουσε.
'Γιατί;' τον ρώτησα..

-Δες πως σκύβουν τ'άστρα με σεβασμό πάνω από τις λέξεις του, μου είπε..

Δάκρυσα, και ο ουρανός νόμιζε πως βρέχει..

-Ήρθαν τα πρωτοβρόχια, είπε..
και τα σύννεφα αγκάλιασαν τ'αστέρια σ'ένα χορό λατρείας..

ανάμεσα στο μπλε και το μωβ και το μαύρο..
αφουγκράζομαι όλες του τις σιωπές.

Είσαι όνειρο
του είπα..


Το παιδί του ήλιου..


σε τρία φεγγάρια σκόνταψα ώσπου να σε βρω..
και μάτωσα τα γόνατα μου..

με έπιασε ο ήλιος απ'το χέρι, με σήκωσε και με ρώτησε:
"τί ψάχνεις;"

"το φώς", του απάντησα..

και η άτακτη αχτίδα του φώτισε εσένα..

εσένα, με το γελαστό πρόσωπο και τις σπίθες στα μάτια..
απ'τον ήλιο τις πήρες τις σπίθες..
παιδί δικό του είσαι, το ξέρω..
πάντα το ήξερα..



Ιχνηλασία...


και χαϊδεύω το γραφικό σου χαρακτήρα στο χαρτί..

ιχνηλασία στο άβατο της σκέψης σου..

σαν κλέφτης να πάρω το συναίσθημα που η πένα σου χάραξε..
και κάτω απ’το μαξιλάρι μου vα το κρύψω,
μήπως και δω ξανά εκείνο το όνειρο..
Ξέρεις, εκείνο που μυρίζει γ ι α σ ε μ ί..


Νανούρισμα...


Τι ποίηση ουράνια..

Ο ψίθυρος της ανάσας του τη σιωπή της νύχτας όταν σπάει..

"δεν είμαι τέλειος.."

Τα μωβ βαμμένα όνειρά της πάλι με χρώματα γέμισαν..

"είσαι εσύ κι αυτό μου φτάνει.."

Ντράπηκε η λύπη..
χώρος δεν υπάρχει πια για κείνη και με σεβασμό αποχωρεί απ’το μαξιλάρι της..

"καληνύχτα μικρό μου"


Επιπλέοντας...


τα στεγανά μου
πάλι νερά έμπασαν
και εσύ στέκεσαι εκεί
-σταθερά-
στο υγρό πάτωμα
της ασφάλειας
ή/και
της ανασφάλειας
γυρνώντας τους δείκτες
των ρολογιών
προς
τα
πίσω

.σταμάτα.

κανείς δεν επι-πλέει στη λήθη
είναι μάγισσα
και τον καλεί στο βυθό της

.σταμάτα.

Η μάχη...


και
ήταν
ατέλειωτες
εκείνες
οι νύχτες ..
οι νύχτες που τα "θέλω" μου πάλευαν με τα "δε μπορώ" σου..

η υποψία της χαράς
φυγάδευε την αλήθεια από την πίσω πόρτα
δεν με άφηνε να δω..

πως
κάποια πράγματα
απλά
δεν
παλεύονται..

το χθές είναι δύσκολος αντίπαλος
και εγώ κρατούσα για όπλο το αύριο
μα δεν ήταν αρκετό..

και κάπως έτσι έχασα τον πόλεμο
και σου χάρισα τη νίκη

η αγάπη, ξέρεις
δεν είναι η μάχη του ενός
αλλά των δύο.


Λύτρωση...


και κλείδωσαν τα χείλη μου
στην λακουβίτσα
εκείνη
του λαιμού σου

- ναι, αυτή που έπλασες για να χωρά εμένα -

δεν κρατήθηκε ο λυγμός
στο στέρνο σου
χύθηκε
γυρεύοντας λύτρωση

και ήταν σαν τότε..
σαν τότε
που με ξ- έχασες..


Sensations..


I used to walk in circles around the corners of my mind..

Trying to understand,
figure out
the reasons
why.

when all I had to do was to dive into the blue,
swim with the dolphins and mermaids..
ride the crystal ship in my head
and take the journey into your blue sea..

Blue scented mysteries unfold
as You unfold the secrets..
My secrets.

Drinking down your vocabularies,
your words,
your whole existance.
Taking small bites of your mystery fruits..
sour and sweet creating new visions in my head..

.. and I watch the secrets explode..

The fear.
The pain.
The grey.

[Remember, when you said no fear?]

it's gone.
I pushed my hand over it's mouth..press down.
it's gone.

But you know this already...

Glazed and heated you put my senses on fire..
I must breathe..
I shouldn't forget how to do that..
My chest is eager to tell you its stories.

Would you listen?

and I promise to teach you how to breathe underwater..
Easy..
nice and slow..

Do you see what you're doing to me?
wipe the ink of my mouth..
it drips sensations..

you do this to me quite frequently..

my peace is found here..
in the light..
in the erotic patterns you draw..

Thank you for you sprinkled my life in fairydust..
Thank you for you took me back to the rainforest..

Thank you for everything you are and everything that I am since I met you.


Για λίγο τα χρώματα αλλάζουν...

πόσο όμορφα μύρισε το πέρασμά σου απ'το πλάϊ μου

.. πάλι λέξεις ονειρεύτηκα ..



Η μάγισσα...
CURRENT MOON

Ο Έρωτας..

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός,
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.


~Κική Δημουλά

Hχολαγνείες

Κερνάω και καφέ...

Σας ευχαριστώ...