Saturday, December 18, 2010

I got nothing for you to gain









Πάλι θωρείς ανίκητος τις νικημένες της αισθήσεις. Σκύβεις πάνω της και μέσα της πετώντας της κατάμουτρα όλη σου την αυνανισμένη αγάπη, αγάπη ανικανοποίητη. Για δες την, την χαϊδεύει την αγάπη σου, ρυθμικά, μα δεν ολοκληρώνει. Ρίχνει στο στρώμα σου, το επιμελώς στρωμένο, μια αίσθηση.. (Μπαμ), δύο αισθήσεις.. (Μπαμ), τρείς αισθήσεις.. (Μπαμ), ήχοι εκωφαντικοί. Ρίχνει και ένα κορμί (εκείνη), ηττημένο κορμί, αθόρυβα. Καταβρόχθισες εχθές όλες της τις αισθήσεις, νικημένες πια αισθήσεις. Χτυπώντας δυνατά πάνω της όλες τις παρεξηγημένες σου λέξεις, αδειάζεις μέσα της όλη σου την αγάπη και ασελεγείς πάνω της με μανία λες και είναι το παρελθόν σου το ανεκπλήρωτο. Πάλι της γάμησες την ψυχή και φύτεψες μέσα της όλα σου τα ερωτηματικά μήπως και φυτρώσουν απαντήσεις. Την ξ(έχασες) μέσα σ'εκείνο το δωμάτιο ξενοδοχείου και έκλεισες σιγά την πόρτα νομίζοντας πως οι ενοχές σου δεν θα σ'ακούσουν να φεύγεις. Πάντα δεν έφευγες να γλιτώσεις; να ξεφύγεις; Όμως οι ενοχές σου την ξύπνησαν, έκαναν θορύβους, χτύπησαν δυνατά τα ντουλάπια που άφησες μέσα τα ρούχα σου, και εκείνη έτρεξε στην πόρτα. Σε έπιασε απ'τον γιακά και σου άστραψε στο μάγουλο την πιο δυνατή της λέξη: "Γιατί;". Τα μάτια της καρφωμένα στο στόμα σου παρατηρούν την απάντηση να στροβιλίζεται γύρω από την γλώσσα σου και πεισματικά να απαρνιέται την έξοδο. Τα δάχτυλά της σκαρφαλώνοντας προς το κλειστό σου βλέφαρο, ψιλαφίζουν την ίριδα του ματιού σου και μεταμορφώνονται σε γοργόνες που καταδύονται σε εκείνο το μοναδικό υγρό στοιχείο. Εκείνο που ξαποσταίνει στο αριστερό σου μάγουλο. Και εκείνη το πίνει, αυτό το μικρό κρυσταλλένιο μπουκαλάκι, το γεμισμένο μυστικά. Στο δρόμο για το στομάχι, σπάει στον οισοφάγο και τα μυστικά αρχίζουν ένα τρελό χορό μέσα της γαργαλώντας όλη της την ύπαρξη. Τώρα πια ξέρει. Τι κι αν εσύ δεν ήθελες ποτέ να μάθει;

Τι κι αν περπατάς ψιθυριστά όλη σου τη ζωή.. εκείνη σε άκουσε.

Άουτς..







10 comments:

V said...

!!!!!!!! και !!!!!!!!

Εκείνη... said...

και πολλά ;;;;; επίσης!

και επειδή δεν μπορώ σχολιάσω στο δικό σου θα σου πω εδώ πως αυτό το "κλεμμένο βαθούλωμα στο μαξιλάρι" με έκανε εχθές να τριγυρνάω στο κρεββάτι μου αγναντεύοντας το άδειο βαθούλωμα στο μαξιλάρι πλάϊ μου για πολλές πολλές ώρες... με έφτιαξες πάλι!!

V said...

Nα σου πω...μερικές φορές χρειάζομαι την σιωπή. Χρειάζομαι την μη αντανάκλαση των πραγμάτων ίσως γιατί η "ρίζα" είναι πολύ βαθιά...
Και... έχω την αίσθηση ότι με νοιώθεις :)
Μετά, που ήρθα εδώ είδα την φωτογραφία στην προηγούμενη ανάρτηση και έμεινα για πολύ να την κοιτώ...
τυχαίο ?
:)

Υπέροχο το κείμενό σου. Το ξαναλέω και πάω να το ξαναδιαβάσω :)
φιλιά

Εκείνη... said...

Σε νοιώθω.. και καθόλου τυχαίο δεν το βρίσκω..
Μου έχει τύχει πολλές φορές να κάνω μια ανάρτηση και "κόβωντας βόλτες" να βρω κάτι το οποίο με κάποιον τρόπο συμπλήρωσε την σκέψη μου, γραμμένο από κάποιον άλλο.. καθόλου μα καθόλου τυχαίο δεν είναι..
Και το ότι χρειάζεσαι την σιωπή και αυτό το καταλαβαίνω.. άλλωστε, το πιστεύω μου είναι πως πολλές φορές τα λόγια είναι περιττά.. όσοι είναι "προορισμένοι" να πάρουν το μήνυμά μας, το παίρνουν έτσι κι αλλιώς.

Σε ευχαριστώ ξανά!

Φιλιά

ASSOS said...

Δεν μου αρέσει να περπατω ψιθυριστά

Εκείνη... said...

@Assos

Παρομοίως.. Καλημέρα :)

Iανος said...

Ηρθα για πρωτη επισκεψη...
Καλως σε βρηκα...
Στις πρώτες επισκέψεις δεν μιλάω σαν επισκέπτης που ντρέπεται μεχρι να εξοικειωθεί με το χώρο...
Πάντως απο τα πρώτα κείμενα σου που διάβασα έχεις δίκιο σε αυτό που μου είπες στο σχόλιο στην δική μου ανάρτηση..."
Μπήκα σε ενα πλούσιο και εξαιρετικά οικείο blogοσπιτακι...
Να έχεις μια όμορφη νύχτα!

Εκείνη... said...

@Ιανος

Καλώς ήρθες..
και μιας και μας τελείωσαν τα σοκολατάκια θα κεράσω μήλα ψημένα στον φούρνο με ολίγη κανελίτσα.. ή κέϊκ σοκολάτα-βανίλια, ότι προτιμάτε!

Ευχαριστώ πολύ για τις όμορφες λέξεις, η αίσθηση του οικείου μου αρέσει πολύ γιατί παραπέμπει σε ζεστασιά..

Εύχομαι ένα όμορφο βράδυ! :)

κ ART ά SOS said...

Κι αν έχει η νύχτα έρωτα με πρόσημο το Ποίημα, ο φόβος είναι μοναξιά πληθυντικό το κύμα
Ανάμεσα σε δυο στιχάκια όνειρα παράπεσε λίμπιντο λυρισμός

δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις
δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς
και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους,
φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο
μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της
έλα λοιπόν να θυμηθώ με όνειρα τη μελωδία της στιγμής

μπαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου
γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου
μια κραυγή, ένας σπασμός, βάρβαροι ποιητές
κι ύστερα
ώσπου να πεις κύμινο,
πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους,
λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ’ το φωνήεν τους
στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων
(ως ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ η 69η Χρυσηίδα Ρέμβης όπως αναρτήθηκε στο ΕΠΙΝΕΙΟ νοσταλγίας μαγικού ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ: ένας στίχος που είναι να βγει):
http://epineiopinakotis.blogspot.com/

Εκείνη... said...

οι βάρβαροι ποιητές γεννούν αγνότητες που δες θα τις πίστευε ανθρώπου νους..

και μέσα από τις εκρήξεις κύτταρα λέξεων ψάχνουν σώματα να ενσωματωθούν..

δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις... χαϊδεψέ την, λοιπόν, με τα δικά σου δάχτυλα..

(όμορφο το πέρασμα και οι εικόνες που ακουμπήσατε..Ευχαριστώ...)

Η μάγισσα...
CURRENT MOON

Ο Έρωτας..

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός,
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.


~Κική Δημουλά

Hχολαγνείες

Κερνάω και καφέ...

Σας ευχαριστώ...