Thursday, December 2, 2010

Μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη..





















Και ξυπνάς εκείνη την καταραμένη μέρα, τη μέρα τη βαριά και την ασήκωτη, όπου όλα είναι κάπως. Εκείνες τις μέρες, ξέρεις, που δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σου, που φοράς ότι βρείς μπροστά σου, που ο τύπος στο λεωφορείο βρωμάει και κοντεύεις να σκάσεις, και ο άλλος τύπος δεν έχει πλύνει τις μασχάλες του και βρωμάει επίσης, οι μέρες εκείνες που η ιδανική σκηνή θα ήταν να είχες γκόμενο το σαουδάραβα από το Abu Dhabi και έτσι γιατί γουστάρεις θα κάτσεις σπίτι σήμερα ή μάλλον, συγχωρέστε με, στο παλάτι (τι σκατά σαουδάραβας είναι χωρίς παλάτι) και θα σου κάνουν αέρα τέσσερις μελαμψοί.
Έχεις νιώσει ποτέ ρε γαμώτο να μην μπορεί να σου μπεί ανάσα;... μα ούτε και να σου βγει. Και πως να βγει θα μου πεις αφού δεν μπήκε ποτέ εκ των προτέρων η ρημάδα.

Και σήμερα, που λες, στο λεωφορείο στεκόμουν δίπλα σε έναν τύπο με ένα κινητό στο αυτί και τον άκουγα σε ολόκληρη την διαδρομή από Συγγρού-Φιξ μέχρι Π. Φάληρο να θάβει όλους τους συναδέλφους του σε έναν άλλο "καλό" συνάδελφο και δεν έφτανε αυτό, έφτυνε κιόλας. Κουρασμένη από την υπέρ-ΟΧΙ μέρα μου, κολλημένη σαν σαρδέλλα στο γλίτσα της διπλανής πόρτας ενώ παράλληλα αρνούμαι με πείσμα να ανασάνω την μπόχα όλων των προαναφερθέντων άπλυτων του λεωφορείου, παίρνω την ηρωική απόφαση με το λιγοστό εγκέφαλο σε λειτουργία - βλέπε ανεπαρκή οξυγόνωση λίγο παραπίσω - να σκεφτώ αισιόδοξα. Να σκεφτώ κάτι όμορφο. Δεν μου πήρε πολύ, ανοίγω την τσάντα μου (με μεγάλη δυσκολία) - βλέπε ανεπαρκή χώρο λίγο περισσότερο παραπίσω - αρπάζω το κινητό και κλίκ - κλίκ - κλίκ " Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει πιθανόν το τηλέφωνό του απενεργοποιημένο"................... και Ω! του θαύματος δεν με πειράζει..

Τουλάχιστον Εκείνος ανασαίνει, σκέφτηκα.
(αλήθεια. δεν με πειράζει)
Δεν με πειράζει γιατί μέσα σε όλη αυτή την απαίσια μέρα κατάφερα να σκεφτώ κάτι όμορφο. Και επίσης κατάφερα να είμαι τόσο μα τόσο ειλικρινής. Νιώθω τόσο ελαφριά και ξεφούσκωτη.. όσο κι αν τη σιχαίνομαι αυτή την λέξη (για προσωπικούς λόγους που θα εξηγήσω -ίσως- κάποια άλλη μέρα.

Μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη.. όλο ταπετσαρία είναι οι "τοίχοι" μου.. αν ξύσεις με τα νύχια κάτι θα βρεις, κι ας ματώνει κάπου - κάπου.


Ε Λ Α



Ο τίτλος δανεισμένος από την αγαπημένη Ελεονώρα.















3 comments:

Sotiris said...

Απόψε, ενώ το σώμα κοιμόταν, πέταξα σε ψηλά βουνά και αγνέντεψα ένα κολοσσιαίων διαστάσεων κτίριο θεμελιωμένο στην απέναντι -πολύ απότομη- βουνοκορφή. Ήταν θεόρατο, ασύμμετρο και είχε εξάρσεις σαν καμινάδες, μόνο που δεν έβγαζαν καπνό. Ανάμεσα σε αυτό και σε εμένα μεσολαβούσε χαράδρα απύθμενη, και σύννεφα χάιδευαν τα πόδια μου και τα -εξωτερικά- τσιμεντένια θεμέλια του γίγαντα αυτού. Ακόμα δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα τόση πολλή γαλήνη...

Sotiris said...

Φταίει που πριν πέσω να πλαγιάσω διάβασα εσένα...

Εκείνη... said...

θα ήθελα κάποια μέρα τα μάτια μου να ακουμπήσουν ένα όνειρο σαν κι αυτό..

κι ας φοβάμαι τα ύψη.

Η μάγισσα...
CURRENT MOON

Ο Έρωτας..

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός,
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.


~Κική Δημουλά

Hχολαγνείες

Κερνάω και καφέ...

Σας ευχαριστώ...